လူ႔အခြင့္အေရး  •  တိုင္းရင္းသားအခြင့္အေရး  •  ဒီမိုကေရစီေရး

ကရင္ျပည္နယ္ရွိ အလုပ္သမားတခ်ဳိ႕၏ ေမေဒးေန႔အတြက္ ရင္ဖြင့္စကား

အလုပ္အကိုင္ရွားပါးမႈျပႆနာမ်ားေၾကာင့္ ေနရပ္စြန္႔ခြာၿပီး ေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္လုပ္ကိုင္ေနၾကရသည့္ အလုပ္သမားမ်ားအေနျဖင့္ လက္ရွိျမန္မာႏိုင္ငံအတြင္း အလုပ္အကိုင္အခြင့္အလမ္းႏွင့္ အလုပ္သမား အခြင့္အေရးမ်ား ပိုမိုရရွိလာရန္ လုိလားေနၾကသည္။

ဦးလႈိင္၀င္း။ ။ ၿခံေစာင့္ အလုပ္သမား


ျမန္မာျပည္မွာ အလုပ္အကုိင္အခြင့္အလမ္းေလးေတြ မ်ားမ်ားရခ်င္တာေပါ့။ အလုပ္အကုိင္အခြင့္အလမ္းေလးေတြရမွလည္း အလုပ္အဆင္ေျပၾကမွာေပါ့။ ဗမာျပည္မွာ အလုပ္အကုိင္အခြင့္အလမ္း မရွိတဲ့အခါက်ေတာ့ သူမ်ားႏုိင္ငံကုိသြားၿပီး အကုန္လုံး အလုပ္လုပ္ေနၾကရတယ္။ အဲလုိမ်ဳိးက်ေတာ့ ကုိယ့္ႏုိင္ငံမွာ အလုပ္အကုိင္မ်ားမ်ား ျဖစ္ေစခ်င္တာေပါ့။

ေအာက္ေျခအလုပ္သမားတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ကေတာ့ အလုပ္ၾကမ္းသမားတစ္ေယာက္ဆုိလုိ႔ရွိရင္ တစ္ေန႔ကုိ ငါးေထာင္ေျခာက္ေထာင္ေလာက္မရရင္ အဆင္မေျပႏုိင္ဘူး။ ပန္းရံလုပ္တာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘာလုပ္တာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ေလ။ တစ္ေန႔ကုိ ေအာက္ေျခက ငါးေထာင္ေလာက္ရမွ စားလုိ႔ေသာက္လုိ႔ အဆင္ေျပမယ္ေလ။ အခု အျပင္မွာ ထမင္းတစ္ႏွပ္စာ လမ္းေဘးမွာ စားရင္ေတာင္မွ ထမင္းတစ္ႏွပ္စားရင္ ေထာင့္ႏွစ္ရာ ေထာင့္သုံးရာ ရွိမယ္။ တစ္ႏွပ္ကုိ ေထာင့္ႏွစ္ရာ၊ ေထာင့္သုံးရာဆုိလုိ႔ရွိရင္ လူတစ္ေယာက္ ထမင္းႏွစ္ႏွပ္ေလာက္ေတာ့ စားမွာပဲမဟုတ္လား။ ထမင္းႏွစ္ႏွပ္ဆုိ သုံးေထာင္ကုန္မယ္။ မိသားစု ရွိတဲ့ အခါက်ရင္ ဘယ္လုိမွ အဆင္မေျပႏုိင္ဘူး။ အခု ဆန္ေစ်းႏႈန္း၊ ကုန္ေစ်းႏႈန္းေတြကလည္း ၾကည့္လုိက္ရင္ ရတဲ့၀င္ေငြက ဒီတုိင္းက ဒီတုိင္းပဲ ဘာမွ မထူးျခားဘူးေလ။ တစ္ေန႔ေျခာက္ေထာင္ေလာက္ေတာ့ ျဖစ္ေစခ်င္တာေပါ့ အဲလုိ႔မ်ဳိးမွ အဆင္ေျပမွာေပါ့ေနာ္။

က်ေနာ့္သူေဌးက်ေနာ့္ကုိ ေျပာခဲ့တယ္။ ေျပာေတာ့ ေျပာတာေပါ့ေလကြာ. ေဆးခန္းဘာညာ သြားဖုိ႔ လုိအပ္လုိ႔ရွိရင္ေတာ့ ေျပာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ကုိယ္ကလည္း အဲလုိမ်ဳိး မေျပာခ်င္တဲ့အခါက်ေတာ့ ကုိယ့္ဟာကုိယ္ပဲ ကုတာေပါ့။ ကုိယ့္ဟာကုိယ္ပဲ အျပင္မွာပဲ ေဆးခန္းသြားလုိက္တာေပါ့။ ကုိယ့္စရိတ္နဲ႔ ကုိယ္သြားတဲ့အခါက်ေတာ့ ကုိယ္ရတဲ့ ပုိက္ဆံက ကုန္ၿပီေလ။ တစ္လကုိ ေဆးခန္းသုံးေခါက္ေလာက္ သြားေနတဲ့အခါက်ေတာ့ ေဆးခန္းတစ္ေခါက္ေလာက္ သြားလုိ႔ရွိရင္ ပုိက္ဆံက တစ္ေသာင္းေလာက္ကုန္တယ္ေလ။ ေဆးဖုိး၀ါးခ က်ေတာ့လည္း သူတုိ႔က ကုိယ္ကလည္း မေတာင္းတဲ့အခါက်ေတာ့ သူလည္း မေပးဘူး။ အစ္ကုိ စၿပီးေတာ့ ၀င္ကတည္းကလည္း စာရြက္စာတမ္းနဲ႔ လုပ္ထားတဲ့ ကိစၥမဟုတ္တဲ့အခါက်ေတာ့လည္း ပုဂၢလိက အလုပ္ သူေဌးလုပ္တဲ့အခါက်ေတာ့လည္း ေနမေကာင္းရင္ က်န္းမာေရးဘာညာ ၾကည့္ရႈေစာင့္ေရွာက္မယ္ဆုိတာ မရွိဘူး။ အဲလုိ မရွိတဲ့အခါက်ေတာ့ ကုိယ္ျဖစ္ကုိယ္ခံရမွာပဲေလ။ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ခ်င့္ခ်ိန္ၿပီး လုပ္ရတာေပါ့။

ဦးကိုႏိုင္၀င္း။ ။ ရာဘာၿခံေစာင့္ အလုပ္သမား


ကုိယ့္ရပ္ကုိယ့္ရြာကုိ စြန္႔ခြာၿပီးေတာ့မွ လာလုပ္ၾကတာေပါ့ေနာ္။ လာလုပ္က်တဲ့ အခါမ်ဳိးျဖစ္ေတာ့ ဘယ္လုိေျပာမလဲ ဥပမာ- လူတစ္ေယာက္မွာ အခုေခတ္မွာ တစ္ေန႔ကုိ ငါးေထာင္ဆုိတာက က်ေနာ္တုိ႔ အလုပ္သမားေတြ အေနနဲ႔က ေနာက္ပိတ္ဆုံး ႏွစ္ေထာင္သုံးေထာင္ေလာက္ ေစ်းဆုိင္မွာ ထြက္၀ယ္ၿပီး ဘာမွ မပုိေတာ့ဘူး။ အာမခံခ်က္ သိပ္မရွိဘူးေပါ့ေနာ္။ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ရဲ႕ လုပ္အားက အဖ်င္းဆုံး မဟုတ္ဘူးဆုိလုိ႔ရွိရင္ တစ္ေန႔ကုိ ရွစ္နာရီ လုပ္ရင္ဆုိေတာင္မွပဲ ငါးေထာင္၊ ေျခာက္ေထာင္ေပါ့ေနာ္။ အဲထက္ ေလ်ာ့သြားရင္ေတာ့ မရဘူး။ ဒါအလုပ္သမားေတြဘက္က ရပ္တည္ၿပီး ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး။ အမွန္အကန္ က်ေနာ္ႀကံဳေတြ႔ေနရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေလးကုိ တင္ျပတာ ။

ေက်ာ္ဇင္ထြန္း။ ။ သံပန္း႐ုံ


က်ေနာ္တုိ႔ႏုိင္ငံ အႏွံ႔ေလာက္ရွိတယ္။ ရခုိင္ကလည္း ရွိတယ္။ မႏၱေလးဘက္ကလည္းရွိတယ္။ ေတာင္ငူတုိ႔၊ ဧရာ၀တီဘက္ကတုိ႔ ေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ ႐ုံမွာ အလုပ္သမားေတြကေတာ့။ က်ေနာ္တုိ႔ ဒီ ကရင္ျပည္နယ္ကလူေတြ နည္းနည္းပါးပါး ။ အလုပ္သမား အေယာက္ ၂၀ ေလာက္ရွိတယ္။ ဖ်ားနာလာတာမ်ဳိးေတြရွိရင္ေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ အလုပ္ခြင္မွာ မေတာ္တဆ ထိခုိက္သြားတုိ႔ဘာတုိ႔ဆုိရင္ က်ေနာ္တုိ႔အဲလုိမ်ဳိး ေဆးရုံ၊ ေဆးခန္းတုိ႔ ပုိ႔ေပးတယ္။ ကုန္က်စရိတ္ေတြအားလုံးကုိ ဆရာက တာ၀န္ယူေပးတယ္။ ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ အလုပ္မဆင္းႏုိင္တဲ့အခ်ိန္မွာလည္း ဆရာက က်ေနာ္တုိ႔ကုိ ၾကည့္ရႈထားေပးတယ္ ေစာင့္ေရွာက္ထားေပးတယ္။