လူ႔အခြင့္အေရး  •  တိုင္းရင္းသားအခြင့္အေရး  •  ဒီမိုကေရစီေရး

အတားအဆီး အေႏွာင့္အယွက္ေတြအၾကားက ၿငိမ္းခ်မ္းေရးခရီးစဥ္

(ေမာင္ေက်ာ္စြာ)

(၂၀၁၆ခုႏွစ္၊ ႏုိဝင္ဘာ ၁၁ရက္)

ဒီခ်ဳပ္ပါတီအစိုးရသစ္ဟာ ေအာက္ပါ မူဝါဒေတြကို လက္ေတြ႔ လုပ္ေဆာင္ေနပါတယ္။

– အမ်ဳိးသားရင္ၾကားေစ့ေရး
– ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရး
– ဒီမိုကေရစီဖယ္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုျဖစ္ေပၚေရးကို ေရွ႕႐ႈတဲ့ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒတစ္ခု ေပၚေပါက္ေရး
– ျပည္သူလူထုအမ်ားစုရဲ႕ လူေနမႈဘဝအဆင့္အတန္း တိုးတက္ျမင့္မားေရး

အထက္မွာေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ ဒီခ်ဳပ္ပါတီအစိုးရရဲ႕ မူဝါဒေတြ၊ တနည္းအားျဖင့္ ရည္မွန္းခ်က္ေတြျဖစ္တဲ့ ကိစၥရပ္ေတြကို အေကာင္အ ထည္ေဖာ္ရာမွာ အတားအဆီး၊ အေႏွာင့္အယွက္ေတြ တမ်ိဳးမဟုတ္တမ်ိဳး ေပၚေပါက္ႀကံဳေတြ႔ေနရပါတယ္။ ရင္ဆုိင္ေနရပါတယ္။ ဒီလိုရင္ဆုိင္ႀကံဳေတြ႔ေနရတဲ့ အတားအဆီး၊ အေႏွာင့္အယွက္ေတြ ဘယ္ကေန ေပၚထြက္လာေနတာလဲဆုိတာကို ေလ့လာၾကည့္ ေတာ့ အေၾကာင္းရင္းဇစ္ျမစ္ႏွစ္ခု ေတြ႔ရွိရပါတယ္။ အဲဒီအေၾကာင္းရင္းဇစ္ျမစ္ႏွစ္ခုမွာ

(၁) ၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒနဲ႔ တည္ဆဲဥပေဒေတြ
(၂) အျမစ္စြဲေနတဲ့ စစ္ဗ်ဴ႐ိုကေရစီ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးယႏၱရား ဆုိတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီအေၾကာင္းရင္း ဇစ္ျမစ္ႏွစ္ခုေၾကာင့္ ဒီခ်ဳပ္ပါတီအစိုးရနဲ႔ လႊတ္ေတာ္ဟာ ျပည္သူလူထုအတြက္ ဘာပဲလုပ္လုပ္ “စိတ္သြားတုိင္း ကုိယ္မပါဘူး”ဆုိတဲ့စကားလို ျဖစ္ေနရရွာပါတယ္။ ၾသဇာႀကီးႀကီးမားမားရွိပါရဲ႕။ ဒါေပမယ့္ တင္းျပည့္ၾကပ္ျပည့္ ၾသဇာေညာင္းႏုိင္ တဲ့ အာဏာလက္ဝယ္မရွိဘူး ျဖစ္ေနပါတယ္။ ျမင္သာတဲ့အခ်က္တစ္ခုကို ဥပမာအျဖစ္ ထုတ္ျပပါ့မယ္။

ဥပမာ – ဒီခ်ဳပ္အစိုးရအေနနဲ႔ ဘယ္ေန႔ကေန ဘယ္ေန႔အထိ “တစ္ျပည္လံုး ပစ္ခတ္တိုက္ခုိက္မႈေတြကို တစ္ဖက္သတ္ ရပ္စဲလုိက္ တယ္”ဆိုတဲ့ အမိန္႔ေၾကညာခ်က္မ်ိဳးထုတ္ခ်င္ေသာ္လည္း ထုတ္ျပန္ႏုိင္တဲ့အခြင့္အာဏာ ဒီခ်ဳပ္ပါတီအစိုးရနဲ႔ လႊတ္ေတာ္မွာ မရွိ တာမ်ိဳးပါ။

“အမ်ိဳးသားရင္ၾကားေစ့ေရး” လက္ေတြ႔ အေကာင္အထည္ေဖာ္မႈ ျဖစ္စဥ္ကို ေလ့လာၾကည့္ျပန္ေတာ့ “အမ်ဳိးသားျပန္လည္ သင့္ ျမတ္ေရးႏွင့္ ျပည္ေထာင္စုၿငိမ္းခ်မ္းေရးမူဝါဒ ၇ခ်က္” ခ်မွတ္ထားတာေတြ႔ရၿပီး အဲဒီမူဝါဒ ၇ခ်က္အရ လက္ေတြ႔လုပ္ေဆာင္မႈေတြ ကို တုိင္းတာၾကည့္ေတာ့ မူဝါဒအမွတ္စဥ္ ၁မွာ ရွိေနေသးတာနဲ႔ အဲဒီအဆင့္ မၿပီးေျမာက္ေသးတာကို ေတြ႔ပါတယ္။

အဲဒီအဆင့္ ၁က “ႏုိင္ငံေရးေဆြးေႏြးမႈ မူေဘာင္ ျပန္လည္သံုးသပ္ျခင္း” ျဖစ္ပါတယ္။
တကယ္ေတာ့ အဲဒီမွာ အဆင့္ ၁နဲ႔ ၂ခြဲထားေပမယ့္ သံုးသပ္တာနဲ႔ ျပန္လည္ျပင္ဆင္တာဟာ တကယ္ေတာ့ လုပ္ငန္းသေဘာ သဘာဝအရ အဆင့္တစ္ခုထဲရဲ႕ တေပါင္းတစည္းထဲ လုပ္ငန္းစဥ္ပဲ ျဖစ္သင့္တာပါ။ ဘာေၾကာင့္ အဆင့္ ၂ဆင့္ ခြဲထားၾကသလဲ ေတာ့ မသိပါဘူး။ ႏုိင္ငံေရးေဆြးေႏြးမႈ မူေဘာင္ကို ျပန္လည္သံုးသပ္တာနဲ႔ သံုးသပ္ရရွိတဲ့အတိုင္း ျပန္လည္းထိန္းညႇိျပင္ဆင္တာ ဟာ တစ္ခုထဲတစ္ဆင့္ထဲရဲ႕ လုပ္ငန္းစဥ္ပဲ မဟုတ္ပါလား။

ဒီမွာတင္ပဲ ျပႆနာရွိေနပါတယ္။
(NCA) စာခ်ဳပ္ လက္မွတ္ထုိး/ မထုိးဆုိတဲ့ ျပႆနာပါ။ စစ္တပ္ဘက္က (NCA) စာခ်ဳပ္လက္မွတ္ထုိးရမယ္လို႔ အျပတ္ေျပာေနပါ တယ္။ (NCA) စာခ်ဳပ္ေဘာင္ထဲက သြားရမယ္ဆုိတာမွာ ဒီခ်ဳပ္အစိုးရနဲ႔ စစ္တပ္ ကြဲလြဲေနပါတယ္။ ဒီခ်ဳပ္ပါတီအစိုးရက (NCA) ေဘာင္ထဲကေန ျပင္ဆင္သင့္ျပင္ဆင္ထုိက္တာကို ျပင္ဆင္ၿပီး ထိန္းထိန္းညႇိညႇိသြားခ်င္တာပါ။ စစ္တပ္ကေတာ့ (NCA)စာခ်ဳပ္အ တိုင္း လက္မွတ္ထိုးကို ထိုးရမယ္ဆုိတဲ့မူကို တစ္ျပားမွ မေလွ်ာ႔မေပးဘူးဆုိတဲ့သေဘာနဲ႔ တင္းခံေနပါတယ္။

ဒီေတာ့ လက္ေတြ႔ျပႆနာက ဘာျဖစ္လာသလဲဆုိေတာ့ (NCA)စာခ်ဳပ္ လက္မွတ္မထုိးတဲ့သူေတြဟာ (UPDJC)လို႔ေခၚတဲ့ “ျပည္ေထာင္စုၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးမႈ ပူးတြဲေကာ္မတီ”ထဲ ပါလို႔မရပါဘူး။ တဆက္တစပ္ထဲပါပဲ။ (UPDJC)ထဲ မပါဝင္တဲ့ အဖြဲ႔အ စည္းဟာ မူေဘာင္ကို သံုးသပ္ဆံုးျဖတ္ႏုိင္ခြင့္မရွိပါဘူး။ ထုိနည္းတူပါပဲ။ မၾကာခင္က်င္းပေတာ့မယ့္ (ေနျပည္ေတာ္ေကာင္စီ နယ္ေျမ အပါအဝင္ ျပည္နယ္နဲ႔ တုိင္းေဒသႀကီး ၁၅ခုမွာက်င္းပမယ့္) “အမ်ိဳးသားအဆင့္ ႏုိင္ငံေရးေဆြးေႏြးပြဲ”ေတြမွာ (UPDJC) အဖြဲ႔ဝင္မဟုတ္သူေတြဟာ အဲဒီေဆြးေႏြးပြဲေတြမွာ ပါဝင္လုပ္ေဆာင္ခြင့္ရရွိမွာ မဟုတ္ပါဘူး။

အထက္မွာတင္ျပခဲ့တာကို နားလည္ျမင္သာေအာင္ စုစည္းျပရင္ အခုလိုျဖစ္ပါတယ္။
ပထမအဆင့္ (NCA) စာခ်ဳပ္ လက္မွတ္ေရးထိုးရမယ္။ ဒီလိုလက္မွတ္ေရးထိုးၿပီးမွသာ
ဒုတိယအဆင့္ (UPDJC)မွာ အဖြဲ႔ဝင္ျဖစ္လာႏုိင္မယ္။ (UPDJC) အဖြဲ႔ဝင္ျဖစ္လာမွသာ
တတိယအဆင့္ ျဖစ္တဲ့ “မူေဘာင္ျပန္လည္သံုးသပ္ေရး ေဆြးေႏြးပြဲမွာ ပါဝင္ႏုိင္မွာျဖစ္ၿပီး ထိုသံုးသပ္ခ်က္မ်ားနဲ႔အညီ ထိေရာက္ တဲ့ ျပင္ဆင္မႈ/ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်မႈေတြမွာ ပါဝင္ႏုိင္မွာျဖစ္ပါတယ္”

(ေသာ့ခ်က္ကိစၥကေတာ့ NCA စာခ်ဳပ္လက္မွတ္ေရးထိုးေရး ဆိုတာပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒါမွ က်န္ႏွစ္ဆင့္မွာ ပါဝင္ခြင့္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္)

အခု အေနအထားအရ (UPDJC)မွာ (NCA)စာခ်ဳပ္မွာ လက္မွတ္ထိုးထားတဲ့ အဖြဲ႔ ၈ဖြဲ႔ပဲ တက္ေရာက္ခြင့္ရွိေနတာျဖစ္ပါတယ္။ အခု (UNFC)က ကိုယ္စားလွယ္အျဖစ္ လႊတ္ထားတဲ့ ႏိုင္ငံေရးဆုိင္ရာ ညွိႏိႈင္းေဆြးေႏြးေရးကုိယ္စားလွယ္အဖြဲ႔ (DPN)နဲ႔ ေဒါက္ တာတင္မ်ိဳးဝင္း ဦးစီးတဲ့ ဆပ္ေကာ္မတီ (၂)နဲ႔ ညႇိႏိႈင္းေနၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီဆပ္ေကာ္မတီရဲ႕တာဝန္က (NCA) စာခ်ဳပ္လက္မွတ္ေရးထိုးျခင္း မျပဳရေသးတဲ့ အဖြဲ႔မ်ားနဲ႔ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးဖို႔ျဖစ္ပါတယ္။
အဲဒီဆပ္ေကာ္မတီနဲ႔ (DPN) တတိယအႀကိမ္ေဆြး ႏုိဝင္ဘာလ ၁၀ရက္ေန႔မွာ ျပဳလုပ္မွာပါ။ (UPDJC)ရဲ႕ စတုတၱအႀကိမ္ ႏိုင္ငံ ေရးေဆြးေႏြးမႈဆုိင္ရာ မူေဘာင္ျပန္လည္သံုးသပ္ျခင္းေဆြးေႏြးပြဲကို ေအာက္တုိဘာ ၁၈ရက္မွ ၂၁ရက္ေန႔ က်င္းပခဲ့ပါတယ္။

ဒါ့အျပင္ ေဒါက္တာတင္မ်ိဳးဝင္းဆပ္ေကာ္မတီနဲ႔ (DPN)အဖြဲ႔တုိ႔ ေအာက္တိုဘာလ ၁၅ ေတြ႔ဆံုခဲ့ၾကၿပီး (DPN)ဘက္က အခ်က္ ႀကီး ၈ခ်က္ တင္ျပခဲ့ရာမွာ ၄ခ်က္ သေဘာတူညီမႈ ရရွိခဲ့ၾကတယ္လို႔ ဆုိပါတယ္။ ႏုိဝင္ဘာ ၁၀ရက္ေန႔မွာ က်န္ရွိေနတဲ့ အခ်က္ ၄ ခ်က္ကို ေဆြးေႏြးၾကပါလိမ့္မယ္။

အဆံုးအျဖတ္ေပးရမယ့္ ကိစၥကေတာ့ (NCA)စာခ်ဳပ္ကို လက္မွတ္ထိုး/မထိုး (သို႔မဟုတ္) (NCA)စာခ်ဳပ္မွာ လက္မွတ္မထိုးဘဲ ေနာင္ က်င္းပမယ့္ “အမ်ိဳးသားအဆင့္ ႏုိင္ငံေရးေဆြးေႏြးပြဲ”ေတြနဲ႔ ၆လတစ္ႀကိမ္ က်င္းပမယ့္ “၂၁ရာစု ပင္လံုညီလာခံ”ေတြမွာ ဘယ္လိုပါဝင္တက္ေရာက္မလဲ၊ ဘယ္လိုပူးတြဲ ႀကီးၾကပ္ႏုိင္မလဲဆိုတဲ့ အဆင့္ေနရာေတြ ရရွိေနေရး ကိစၥေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ကာခ်ဳပ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီးမင္းေအာင္လိႈင္ကေတာ့ “NCAကို လက္မွတ္ေရးထိုးျခင္းမရွိဘဲ NCA စာခ်ဳပ္ပါ ကိစၥရပ္မ်ားကို ေက်ာ္ လြန္ၿပီး အမ်ဳိးသားအဆင့္ ေဆြးေႏြးပြဲမ်ားသုိ႔သြားႏုိင္ရန္ ႀကိဳးစားေနျခင္းဟာ မျဖစ္သင့္ပါဘူး”လုိ႔ အတိအလင္း သတိေပးေနပါ တယ္။ ဒီသတိေပးခ်က္က ေဒါက္တာတင္မ်ိဳးဝင္းရဲ႕ ဆပ္ေကာ္မတီနဲ႔ (DPN)အဖြဲ႔ ေဆြးေႏြးပြဲေတြကို တုိက္႐ုိက္ ရည္ညြန္းေနတာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါ့အျပင္ NCA စာခ်ဳပ္ဆုိတာ အားလံုးပါဝင္ ညႇိႏိႈင္းျပဳစုထားတာျဖစ္ၿပီး ၂၀၁၅ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလက ျပဳလုပ္ခဲ့တဲ့ ျပည္ေထာင္စု လႊတ္ေတာ္ကေန တရားဝင္၊ ကန္႔ကြက္သူမရွိ အတည္ျပဳေပးလုိက္တဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးျဖစ္စဥ္တစ္ခုလံုးအတြက္ သမုိင္းဝင္အေျခခံ အုတ္ျမစ္ျဖစ္တယ္ဆိုၿပီးလည္း ခ်ည္ၿပီးတုတ္ၿပီး ေျပာဆိုေနတာျဖစ္ပါတယ္။

နိဂံုးခ်ဳပ္ၿပီးေျပာရရင္ ဒီခ်ဳပ္အစိုးရနဲ႔လႊတ္ေတာ္အဖို႔ အဆင့္တုိင္းမွာ အတားအဆီးေတြနဲ႔ ရင္ဆုိင္ေနရတာျဖစ္ပါတယ္။ အေျခခံ ဥပေဒျပင္ဆင္ေရးအတြက္ ေျပာမယ္ဆုိရင္ ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္ထဲမွာ ကာခ်ဳပ္ရဲ႕စစ္သား ၁၆၆ေယာက္(၂၅%)နဲ႔ ရင္ဆုိင္ ေနရၿပီး ပုဒ္မ(၄၃၆)ဟာ သူတုိ႔ သေဘာမတူဘဲ ဘာမွလုပ္လို႔မရႏုိင္ပါဘူး။

ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဘက္ကို ေျပာမယ္ဆိုျပန္ရင္လည္း (NCA)စာခ်ဳပ္ကို လက္မွတ္ေရးထုိးရမယ္။ NCA ကို လက္မွတ္ေရးထိုးျခင္း မရွိ ဘဲ NCAစာခ်ဳပ္ပါ ကိစၥရပ္မ်ားကို ေက်ာ္လြန္ၿပီး မလုပ္နဲ႔လို႔ ကာခ်ဳပ္ရဲ႕ ကန္႔သတ္တားျမစ္ သတိေပးတာကို ရင္ဆုိင္ေနရပါတယ္။

အစိုးရနဲ႔ လႊတ္ေတာ္ဟာ စစ္တပ္ (ဝါ) ကာခ်ဳပ္ (သုိ႔မဟုတ္) စစ္တပ္နဲ႔ ကာခ်ဳပ္ကို အထူးအခြင့္အာဏာေတြ အပ္ႏွင္းထားတဲ့ “၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒ”ကို မေက်ာ္လြန္ႏုိင္ဘူးဆုိရင္ေတာ့ အဲဒီလုိအစိုးရမ်ိဳးကို “ ဒီမုိကေရစီအစုိးရ”လို႔ ေခၚဖို႔ မသင့္ပါဘူး။

အခုလို ရင္ဆုိင္ေနရတာေတြဟာ “မျပင္ဘဲ ဝင္မယ္/အရွိကို အရွိတုိင္းျမင္တယ္” ဆုိတဲ့အျမင္နဲ႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့မႈေတြရဲ႕ ေနာက္ဆက္ တြဲ သက္ေရာက္မႈေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ “ေရႊဂံုတုိင္ေၾကညာခ်က္”ကို ကိုယ္တုိင္ဆုတ္ၿဖဲလိုက္ျခင္းေၾကာင့္ ရရွိ လာတဲ့ အက်ဳိးဆက္ရလဒ္ေတြလည္း ျဖစ္ပါတယ္။